DE WEG NAAR GOUD #4

18-03-2018

Ik had al aangegeven dat ik waarschijnlijk niet aan bloggen zou toekomen tijdens de wedstrijddagen en dat is gebleken ook, want pfoe wat een intensieve dagen waren dit zeg! Maar met succes, want ik heb GOUD behaald en mag mij vanaf gisteravond officieel nummer #1 grafisch vormgever noemen! Hoe mijn weg naar een goude medaille is gegaan vertel ik je uitgebreid in dit blogartikel.

Op donderdag vertrokken we naar Zwolle. Ik vertelde in mijn vorige artikel al dat we besloten om maar op tijd te gaan, want ja je weet het maar nooit met het openbaar vervoer. Dit was geen onverstandige keuze, want onze onvernachtingslocatie was officieel in the middle of nowhere gevestigd. Om 17.50 ging de allerlaatste bus naar het Landal park en gelukkig hebben we deze weten te redden, want anders...

Eenmaal aangekomen op het park was de sfeer direct goed. Je trekt toch drie dagen met onbekende personen op, maar al na een paar minuten voelde dit niet meer als vreemd. Het huisje was prima, het park was van alle gemakken voorzien en gelukkig kwam ik een dag later aan, waardoor ik het huisjes probleem niet heb meegekregen. 

WEDSTRIJD DAG 1, DE HALVE FINALE
Om 06.00 werd ik gewekt door een vreselijk herrie ding, genaamd de wekker... Oh shit, vandaag is het zover: de halve finale! Ik had nog geen idee wat ik kon gaan verwachten. Ik weet waar het niveau van Rijn IJssel ligt, maar hoe presteren andere scholen? Na een goed ontbijt (tip van Foodlies) verplaatsten we ons richting de bussen. Op dat moment had ik nog steeds meer een vakantiegevoel dan dat ik die wedstrijd druk voelde. Ik kan je vertellen dat dit gevoel 360 graden draaide op het moment dat ik de IJsselhallen binnenliep. Drie enorme hallen, meer dan 40 vakgebieden en voor ieder vakgebied een eigen werkvloer, het was gigantisch. 


Aangekomen op de werkvloer ontmoette ik de juryleden en andere deelnemers. Als deelnemers waren we allemaal zo betrokken met elkaar en eigenlijk gunden we het elkaar allemaal, maar goed het is en blijft een wedstrijd en daarin zijn winnaars en verliezers. Of nou, verliezers? Op dat moment behoorde je al tot de twaalf beste van Nederland! Nu was het moment aangekomen, het moment dat het moet gaan gebeuren. Ik had al wel het een en ander voorbereidt, maar nu moet ik het gaan waarmaken. Toch maakte de tijd mij onzeker, want een creatief proces kun je niet sturen. Laatst was ik twee hele dagen met een logo ontwerp bezig en er kwam maar niks creatiefs uit, de dag erop had ik mijn creatieve bui te pakken en had ik binnen één uur een logo voor me. Nu kan ik niet twee dagen wachten, echter ook geen uur. Ik moet meteen mijn creativiteit te pakken hebben en gaan knallen.

De opdracht luidde als volgt: ontwikkel een logo, leaflet en bewegwijzering voor het internationale filmfestival van São Paulo. Het begin verliep relaxt, ik had snel mijn logo met de juiste eisen erin verwerkt. Dit gevoel werd echter op een gegeven moment ingeruild voor stress. Er ontbraken een aantal bestanden op mijn laptop en dat zorgde toch even voor oponthoud en toen klonk een stem: "mensen het is 12.00 uur, Pauze!" Huh nee, nu al... Dat betekend dat ik nog maar twee uur en een kwartier heb na de pauze. Je zit zo vol adrenaline en op dat moment heb je helemaal geen honger. Ik werkte met moeite een broodje naar binnen en ging weer terug de werkvloer op. Ik begon verder te gaan en hoe korter de tijd werd hoe meer stress ik ervaarde. Op een gegeven moment ben je alleen maar bezig met dingen doen en is er van uitgebreid denken geen spraken meer. Go, go, go, de laatste 15 minuten braken aan. Ik printte mijn werk uit, plakte alles op en controleerde de werkbestanden en op dat moment stond de klok op nul. Yes, ik heb het gered! Ik wilde mijn muziek uitzetten en de oortjes uit mijn oren halen, maar toen merkte ik pas dat ik helemaal geen muziek meer op had staan. Ik was zo gefocust dat ik dat niet eens doorhad en ook het harde geluid van de meubelmakers, de lichtflitsen van de wedstrijd fotografie en een basisschool klas die in parade door de hal liep voor de wedstrijd van onderwijsassistent had ik niet bewust opgemerkt.

Tevreden? Als ontwerper ben ik nooit helemaal tevreden, maar op het moment dat andere tevreden zijn met mijn werk, dan is mijn doel behaald. In vijf uur en onder druk een compleet product neerleggen, dat is lastig. Tijdens de presentatie kon ik aan de juryleden mijn concept, keuzes en andere zaken toelichten. Tot mijn verbazing waren ze erg positief! En zo zie je maar, zelf ben ik inderdaad nooit tevreden, maar een ander dus wel.

Het is klaar! de halve finale zit erop en nu kan ik alleen maar afwachten. Om 19.00 's avonds zou de uitslag online komen en weet ik of ik in de finale mag gaan strijden.

OM 19.00 DE UITSLAG? DACHT HET NIET!
Het was 19.00 en ik checkte vol spanning de site. Maar nu kun je het wel raden: een paar honderd deelnemers, docenten en gespannen ouders die allemaal de uitslag willen zien. Dat kan niet goed gaan en dat ging ook niet goed. Inmiddels was het tijd om ons naar het restaurant te begeven. Samen met alle deelnemers van Rijn IJssel gingen we namelijk heerlijk uiteten. Daar zaten we dan met z'n allen in een overvol restaurant. Veel deelnemers zaten al in de finale en hadden eerder al een halve finale/kwalificatie gehad. Maar voor een stuk of negen deelnemers was het nog spannend. Maar wat was het bijzonder om te zien hoe iedereen met elkaar meeleefden. De deelnemers die al in de finale stonden waren nog zenuwachtiger of wij door zouden gaan dan wij zelf waren. En om 20.15 uur klonk er geschreeuw, de uitslag staat online! Zonder dat ik het zelf nog had gezien hoorde ik al mensen juichen. "Manon je bent dagwinnaar!" Wat? Ik ben gewoon eerste geworden tijdens de halve finale, ik moest eerst nog even goed kijken voordat ik het geloofde!

Oké, nu moet ik dus morgen nog één keer laten zien wat ik in mij heb. Dat betekend dus wel dat mijn wekker om 06.00 alweer afgaat. Oei, dan moet ik zo echt wel een keer naar bed gaan. Echter was de stemming in het huisje zo gezellig dat het naar bed gaan nog even werd uitgesteld.

WEDSTRIJD DAG 2, DE FINALE!
Vandaag is het zover, de finale. De dag waar ik het allemaal voor heb gedaan. De finale had ik niet voorbereid, want iets voorbereiden wat nog niet eens zeker is vond ik een beetje nutteloos, dus ik ging er zonder verwachtingen in. Toch voelde de druk deze dag enorm. Ik was de dag ervoor dagwinnaar geworden en om mij heen hoorde ik van iedereen dat ik het vandaag ging doen, vandaag zal ik Nederlands kampioen worden. Zelf was ik hier helemaal niet mee bezig, want ik moest het eerst maar eens zien waar te maken.

Het hele riedeltje van de dag ervoor herhaalde zicht weer, ontbijten, naar de IJsselhallen, leuke gesprekken met deelnemers, uitleg, etc. Ik was blij dat ik de zelfde werkplek als tijdens de halve finale lootte, voelt toch op een of andere manier vertrouwd. De opdracht voor de finale was om een logo van een architectenbureau te restylen en een acht pagina vullende brochure te ontwikkelen. Gek genoeg vond ik het fijn dat ik niets had voorbereid. Ik begon aan mijn logo en tot mijn verbazing had ik een uur sneller dan tijdens de halve finale mijn logo al af. Dat betekend dat ik nog iets minder dan vier uur over had voor mijn brochure. Simpel, dacht ik. Maar ook dit bleek niet de waarheid. Ik mocht namelijk maar vier pagina's gebruiken voor de tekst van de brochure, maar ik had voor meer dan zes pagina's aan tekst aangeleverd gekregen. Ik besloot om 1/3 van de tekst achterwegen te laten. Een risico was dat wel, want niemand anders deed dat. Iedereen plaatsten de tekst zo klein mogelijk in de brochure, maar voor mij staat de uitstraling voorop! Ik laat liever dingen weg, zodat het er mooi en strak uitziet, dan dat ik alle tekst erin stop wat toch onleesbaar zou zijn. Maar goed, gaat dit mij punten kosten? Ik heb mij immers niet aan de eis gehouden. Ook was ik door alle stress vergeten dat de tijdlijn in de brochure horizontaal moest en ik had hem natuurlijk weer verticaal geplaatst. De tijd tikte weg en ik werkte weer op topsnelheid naar het eindresultaat toe, want het zal en moet afkomen en dat lukte. Ik besloot om als eerste mijn werk te presenteren, dan was ik maar klaar. Ze waren wederom positief, maar toch was mijn gevoel dit keer minder goed. Want ik had immers wel een risico genomen qua tekst en ook mijn tijdlijn was een domme fout en in hoeverre weegt dit mee in de beoordeling?

Het is klaar, ik kan er nu niks meer aan doen en ik moet het maar gewoon afwachten. Voor het eerst in drie dagen voelde ik de rust. De uitslag is nog niet bekend, maar ik kan het niet meer veranderen.

DE UISTLAG... GOUD, ZILVER, BRONS OF BUITEN DE PRIJZEN?
Het is klaar, twee dagen strijden zitten erop. De prijsuitreiking vindt pas in de avond plaats en we moeten onze tijd zien te vullen. De beveiligers probeerden iedereen zo snel mogelijk de IJsselhallen uit te krijgen, want er moet nog het een en ander omgebouwd worden. Met een groep deelnemers, docenten en bestuursleden van Rijn IJssel besloten we een hapje te gaan eten. Heerlijk en gezellig was het zeker, maar er waren ook acht paar vermoeide ogen te zien. Want wat vergt zo'n wedstrijd veel van je lichaam. Ik ben nog nooit zo vermoeid geweest na een dagje vormgeven. 

Nu is het echt zover, het eind is in zicht. Maar het zal geen officiële prijsuitreiking zijn als het niet eerst een half uur zou uitlopen. We liepen in een enorme colonne de zaal in en werden toegejuicht door maar liefst 3.500 duizend man(!) We namen plaats en het moment kon beginnen. Met alle deelnemers van het Rijn IJssel waren we klaar om onze winnaars toe te juichen, want er zouden er toch wel een aantal tussen zitten? Mij werd verteld dat grafisch altijd vrij laat bekend werd gemaakt, dus ik was voorbereid op een spannende avond. Maar tot mijn verbazing waren we al vroeg aan de beurt. Zag ik het goed, staat mijn naam tussen de top 3?! Ja het was echt zo! Ik heb goud, zilver of brons gewonnen en verplaatste mij naar het podium. Van binnen was ik tot mijn verbazing erg relaxt. Het geschreeuw van alle Rijn IJssel deelnemers was door de hele zaal te horen en de fotografen en mensen met camera verplaatste zich naar het podium. Nu is het zover, de uitslag. Het moment waarvoor ik alles heb gegeven. "Het brons gaat naar Henrieke Snijder, het zilver naar Myron Kouffeld en het goud naar Manon Sprenkeler!" Het geluid vanuit mijn mede deelnemers, docenten, ouders, etc. werd alleen maar harder en ik besefte het nog niet. Ik heb gewoon goud gehaald en mag mij nummer één van Nederland noemen. Dit is de waardering waarop ik altijd heb gehoopt en ik heb de verwachtingen van veel mensen waar kunnen maken!

EN NU?
Jaaa nu mag ik Nederland gaan vertegenwoordigen tijdens de Europese kampioenschappen. In september ga ik naar Budapest, hoe vet is dat! Ik wilde altijd al mijn Engels gaan bijspijkeren, maar nu moet ik het echt gaan doen. Want ik mag mijn krachten gaan meten met deelnemers uit vele verschillende landen en dan mag engels geen taalbarrière zijn. Dus een hoop werk aan de winkel, maar dat gaat goedkomen!

A LOT OF THANKS!
En nu is het zondag en heb ik weer heerlijk geslapen in mijn eigen bedje. Maar wat had ik deze dagen voor geen goud willen missen. Niet alleen de wedstrijden, Maar vooral ook alle gezelligheid en leuke mensen die ik heb mogen leren kennen. Want wat waren we een hechte en relaxte groep. Beginnend als 22 voor elkaar onbekende deelnemers vanuit het Rijn IJssel, sloten we de Skills af als een team! Een winning team, want de doelstelling van eenmaal goud en eenmaal zilver werdt overtroffen: 2x goud, 1x zilver en 1x brons. Dit zijn niet alleen persoonlijke prestaties, maar echt een teamprestatie! Thanks allemaal voor deze fantastische dagen en hopelijk tot snel!

Daarnaast heb ik voor de opleiding Mediavormgeving kunnen laten zien hoe hoog het niveau hier is. Ik ben dan wel naar de Skills gegaan, maar er waren ook zeker andere leerlingen die goed zouden hebben gepresteerd. En ja Rijn IJssel is vaak een drama op het gebied van administratie en planning, maar opleidingsgericht merk ik steeds meer hoe hoog de kwaliteit ligt. Het draait hier niet alleen maar om techniek, maar vooral om alle creativiteit uit de leerlingen te halen, de leerlingen hun werk te laten promoten en out of the box te gaan!

Laat ik mijn blogartikel hier maar afsluiten, want het is een heel verhaal geworden. Want ja als je maar niet aan het bloggen toekomt, dan moet alles maar in één artikel hihi.