#10 MIJN ONVERGETELIJKE WEEK IN EEN TIJDLIJN

01-10-2018

Wat leeft iedereen met je mee en wat heeft dat mij ontzettend goed gedaan. Het liefst had ik jullie iedere dag zo uitgebreid mogelijk op de hoogte gehouden, maar zelfs voor het plaatsen van een simpel social mediaberichtje moest ik tijd vrijmaken. Om jullie toch een goed beeld te geven van mijn week heb ik in onderstaand artikel een timeline gemaakt met de belangrijkste en mooiste gebeurtenissen van de afgelopen week.

Zondag - Problemen zijn erom opgelost te worden
Hoe kom je op Schiphol wanneer je ouders op hetzelfde tijdstip vliegen vanaf een andere luchthaven en om 04.00 in de ochtend alle treinmachinisten nog genieten van hun nachtrust? Dat was even een klein probleem waar een oplossing voor gevonden moest worden. Nu is ieder probleem op te lossen en ik besloot om een overnachting te boeken in een hotel op loopafstand van Schiphol. Ik was niet de enige met dit dilemma en samen met nog vijf deelnemers besloten we een kamer in CitizenM te boeken. We hadden de bar al even gecheckt via de foto's op de site, want de rest van de week geldt een "zero alcohol" beleid. Na het proosten op een goede week verplaatst ieder van ons zich richting de hotelkamer. Ik loop de hotelkamer binnen en langzaam dringt het besef tot mij door: "nu gaat het echt gebeuren". Het voordeel van slapen op Schiphol is dat je een normale nachtrust kunt hebben. Wetend dat je de komende dagen veelal vermoeid zult rondlopen was dit wel even een prettige gedachten. 

CitizenM hotelkamer
CitizenM hotelkamer
Gastenboek CitizenM, credits to Dinand Hekman
Gastenboek CitizenM, credits to Dinand Hekman

Maandag - Ready for takeoff
Mijn wekker slaat alarm en binnen een tel van een seconden staan mijn ogen wijd open, vandaag is de dag! In een vloeiende beweging sta ik naast mijn bed en hijs mijzelf in mijn oranje outfit. Een kleine ochtendwandeling van slechts 200 meter hebben we nodig om Schiphol te bereiken. We zien al snel waar we ons moeten verzamelen, wat is oranje toch eigenlijk een fantastische kleur. Met moeite werk ik een croissantje en een jus d'orange naar binnen, want de trek zo vroeg in de ochtend is toch ver te zoeken. Onder het gejuich van een selectie supporters checken we onze bagage in, om vervolgens de douane te passeren en onze weg te vervolgen richting het vliegtuig. Daar zit ik dan, over een kleine twee uren zal ik mijn eerste stappen zetten op Hongaarse bodem en dan kan niets mij meer weerhouden van mijn droom.

De bus die ons zou vervoeren naar het hotel staat klaar en de laatste koffer wordt ingeladen. Ik wil net een stap zetten richting de bus tot ik ineens vanachter omhelst wordt. Ineens sta ik oog in oog met mijn ouders en zus, nog net voor de bus wil wegrijden heb ik ze bij toeval nog een dikke knuffel kunnen geven. Zoveel ga ik ze de komende dagen niet zien, dus dit is een enorme opsteker.

Ik wist dat het hotel dicht bij de Expo zou zijn waar de wedstrijden gaan plaatsvinden, maar zo dichtbij had ik niet gedacht. Nog geen kleine 400 meter is de afstand tussen hotel en Expo. Het hotel is verder prima, niet bijzonder, maar wel goed.

In de avond vindt de welkomstparty voor deelnemers plaats, onder het genot van een hapje en een drankje. Wij, Nederlandse deelnemers besluiten op verkenning uit te gaan. Ieder land staat de gehele avond bij elkaar aan tafel, terwijl je door de gehele zaal mensen in oranje shirtjes ziet rondlopen en dat zijn wij! We hebben pinpoints van team NL gekregen en zo heeft ieder land zijn eigen speldjes. Voor ons is dit een hulpmiddel om contact te leggen met de andere landen en we beginnen met onze ruil. Al snel kom ik in gesprek met mijn Finse concurrent, verder heb ik geen deelnemers op het gebied van graphic design weten te treffen. Het is nog een grote verassing tegen wie ik allemaal zal gaan strijden.

Welkomstparty
Welkomstparty
Welkomstparty
Welkomstparty

Dinsdag - Familiarisation day en de openingsceremonie
De yell wordt luid ingezet en daarna begint onze wandeling richting de Expo. Veel landen moeten met de bus reizen om de Expo te bereiken, wij hoeven slechts een klein stukje te wandelen. De frisse wind waait in mijn gezicht en nog even geniet ik van een moment van rust, wetend dat dit over een aantal minuten wel anders gaat zijn. De nationale wedstrijd in Nederland was al ruim opgezet, maar bij het binnenlopen van de Expo val ik in verbazing, het is immens. Ik ga opzoek naar mijn werkvloer en bij aankomst ontmoet ik de deelnemer uit Oostenrijk. Gelukkig spreekt hij goed Engels en voeren we een vermakelijk gesprek. Het was toch wat ongemakkelijk geweest als we daar naast elkaar hadden gestaan zonder te kunnen communiceren, omdat de taal een barrière is. Langzaam komen er meer deelnemers aangelopen en we worden onder luid geklap van de experts de werkvloer op geleid. Iedere deelnemer heeft een eigen expert als coach en al deze experts samen vormen de jury.

Vandaag is geen wedstrijddag, maar wel een hele belangrijke dag. De familiarisation is een dag om de werkvloer te verkennen. Ik krijg een werkplek toegewezen en neem plaats, meteen begin ik met het verkennen van de omgeving. Mijn werkruimte wordt omringd door drie wanden en een open deel. Hier kunnen mensen meekijken met wat ik aan het doen ben. De afstand tussen mijn computer en de plaats van het publiek is nog geen meter. Oké, ik weet dus dat ze echt op mijn vingers gaan meekijken, toch maakt dit mij niet zenuwachtig. Ik besluit om te beginnen met het controleren van mijn software. Alle programma's staan erop en ook de printer werkt, volgens mijn expert is dit uitzonderlijk. Ik wil mijn tijd zo goed mogelijk benutten en besluit om te gaan experimenteren met van alles. Allereerst ga ik een aantal kleuronderzoeken doen, want de printer print niet de precieze kleur uit het bestand. Ook ga ik op lettertype onderzoek uit. Ik weet na vandaag precies welke fonts ik wil gaan gebruiken voor bepaalde opdrachten en dat gaat mij veel tijdwinst opleveren tijdens de wedstrijd. Ik ga ook vast een layout uitproberen voor het binnenwerk van een boek. Na afloop van de familiarisation voel ik mij opgelucht, ik heb alles wat ik heb willen doen gedaan en zelfs meer. Vandaag mocht ik nog de hele dag met mijn expert overleggen, vanaf morgen is dit slechts 15 minuten vooraf en 15 minuten na afloop van de wedstrijd. Samen met mijn expert heb ik een aantal zaken afgestemd en besproken. Ik loop de Expo uit en weet dat ik er klaar voor ben.

Het is intussen avond geworden en met een bus vertrekken we richting de Arena. Over een kleine twee uur vindt de openingsceremonie plaats. We lopen onder luid gezang de Arena in en de tribunes zijn gevuld met verbazingwekkend veel toescouwers. Wederom word ik eraan herinnerd hoe groot dit evenement is. We nemen plaats op de toegewezen stoelen en zien dat naast ons op de tribune de Nederlandse supporters zitten. Dit geeft ons nog meer motivatie om iedereen in de Arena te laten horen dat team NL aanwezig is. De openingsceremonie start met een overweldigende dansshow, waarnaar we weer even lichtelijk in slaap vallen bij de toespraken. Dit is voor mij even een goed moment op mijn social media bij te werken en jullie op de hoogte te houden. Vervolgens worden de landen een voor een naar voren geroepen. "Oh, nu komen wij", klonk het in de zaal. We stellen ons op en onder een luid applaus paraderen we naar het podium. Onze eigen leeuw voert de stemming nog even op en maakt een dansje met de danseressen op het podium. Dat wij Nederlanders wel van een feestje houden is wel weer duidelijk geworden, want de gehele avond voert Nederland de overhand in zowel dans als geluid.

Grafisch affiche
Grafisch affiche
In overleg met mijn expert Nick
In overleg met mijn expert Nick
Boekje layout ter oefening
Boekje layout ter oefening
Openiningsceremonie
Openiningsceremonie
Openiningsceremonie
Openiningsceremonie

Woensdag - Wedstrijddag 1
Ik zit aan het ontbijt en met veel moeite werk ik een broodje naar binnen. Het eten in Boedapest valt mij tot nu toe wat zwaar, het is het allemaal gewoon net niet. Toch weet ik dat ik vandaag veel energie nodig ga hebben. Hetzelfde riedeltje als gisteren vond plaats: de yell, de ochtendwandeling, de groepsknuffel, etc.

Ik loop de werkvloer op en de stemming is toch anders dan gisteren. Gisteren was iedereen relaxt en nu is de spanning voelbaar. Onbewust voel je de zenuwen langzaam toenemen. De opdracht wordt toegelicht en voor het eerst hoor ik de klant. "Jullie gaan een logo en huisstijl maken voor een organisatie dat foto's publiceert van gletsjers en de afname ervan". De eerste gedachte die door mijn hoofd schiet is een soort van onwetendheid. Dit is totaal niet de klant waarop ik gehoopt had. Op dit moment voelt het alsof ik al 1-0 achtersta, maar goed iedereen heeft zo zijn voorkeuren. Als ontwerper heb je niet altijd de klanten voor het kiezen en ik besluit om mezelf vandaag te gaan verbazen.

Ik krijg 15 minuten om met mijn expert, Nick te overleggen en dan gaat het echt beginnen. We zoeken een rustig plekje op en nemen de opdracht door. We hebben het over mogelijke kleuren en vormen en al snel kom ik tot het idee om iets met een grafiek te gaan doen als logo. De organisatie meet en vergelijkt de verschillen tussen de gletsjer over een bepaalde periode, daarom vonden we dit wel een creatieve en sterke vondst. Ook was onze verwachting dat veel deelnemers voor een cliché berg zouden gaan, vanwege de geringe tijd voor een creatief concept en onderzoek. De tijd met Nick om te overleggen zit erop en ik loop in een rechte lijn naar mijn werkplek. Nu moet ik het gaan doen!

Dat er veel mensen zouden gaan meekijken had ik verwacht, maar dat het er zoveel zijn verbaasd ook mij. Ze mogen niet met mij praten of mij op wat voor manier dan ook uit mijn concentratie halen. Tot mijn verbazing begint een Hongaarse vrouw ineens een heel verhaal tegen mij te vertellen. Ik zeg dat ik niet mag praten en vervolgens antwoord ze: "toilet". Moet ze nou echt mij lastigvallen om te weten waar het toilet is terwijl er zoveel organisatoren rondlopen|? Ik begin met het logo en probeer meerdere grafische elementen uit. Al snel kom ik tot de conclusie dat een staafdiagram het sterkste resultaat geeft. Ik besluit aan de bovenkant van het diagram een soort berg te creëren om er zeker van te zijn dat de experts mijn idee begrijpen. Je krijgt helaas niet de mogelijkheid om je uiteindelijke werk te presenteren en dus moet je iets ontwerpen waarbij ze de creatieve gedachten ook zonder toelichting zullen begrijpen. Al vrij snel heb ik mijn logo en ik ga verder met de huisstijl elementen (briefpapier, envelop, visitekaartje en muismat). Voor ik het weet is het lunchtijd en ik verlaat mijn werkplek. Samen met Nick loop ik naar de lunchtent, het is nog een hele opgave om er te komen. We wurmen ons tussen alle bezoekers door en na een tijdje bereiken we de tent. Ik neem een paar happen van mijn eten en al snel krijg ik niks meer weg. Het is fijn dat ik in de pauze met mijn expert kan praten. We nemen de stand van zaken door en hij heeft een aantal goede tips. Het liefst duik ik meteen weer achter mijn iMac, maar ik moet een uur pauze nemen. Ik neem nog even een video op met Marije Zuurveld, zij volgt team NL tijdens de EuroSkills. Nick en ik kijken elkaar aan en komen tot de conclusie dat we nu echt snel terug moeten naar de wedstrijdvloer. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan en weer proberen we ons tussen de menigte door te verplaatsen. "Pfoe, gelukkig net op tijd".

De uren na de pauze verlopen goed. Ik voel dat de tijdsdruk continu aanwezig is, maar weet ook dat ik het hoe dan ook zal gaan reden. Het is namelijk niet willen, maar moeten. Het fluitsignaal klinkt en ik kan mijn werk, geheel af, overhandigen aan de experts. Ik vergelijk mijn eindresultaat met die van mijn concurrenten en ga met Nick mijn dag evalueren. Zelf ben ik niet helemaal tevreden, maar dat is ook wel logisch. Als ontwerper ben ik dat namelijk nooit, het kan altijd beter. Toch weet ik ook dat ik er alles aan heb gedaan in de korte periode die er is. Nick is echter ontzettend blij met mijn resultaat en dat laat hij meerdere malen weten. Hierdoor verlaat ik de werkvloer met een brede lach op mijn gezicht. Yes, I did it!

Ik loop de tent in voor het avondeten en kijk wat het buffet ditmaal te beiden heeft. Weer schep ik met de grootste moeite een klein bordje eten op en laat het bord vervolgens bijna net zo vol weer staan. Meerdere deelnemers hebben hier last van en met een groep besluiten we om deze tijd maar anders in te vullen. We pakken onze team NL pinpoints erbij en gaan verder met onze ruilhandel. Resulterend in een batch vol met pinpoints van velen landen. Langzaam voel ik wat voor aanslag op mijn fitheid deze dag heeft achtergelaten. Het enige waar ik naar verlang is normaal eten en slapen. Dat laatste lukt, dat eerste weer niet. 

Overleg voorgaand aan de wedstrijd
Overleg voorgaand aan de wedstrijd
In actie tijdens dag 1
In actie tijdens dag 1
Mijn batch gevuld met de pinpoints van alle landen
Mijn batch gevuld met de pinpoints van alle landen

Donderdag - Wedstrijddag 2
Ik kijk er raar van op wanneer ik 's ochtends door de wekker gewekt wordt. Ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een hele nacht heb doorgeslapen. Ik trek mijn wedstrijd outfit aan en stap de lift in. In de spiegel kijk ik mijzelf eens goed aan en kom tot de uitkomst dat ik er verschrikkelijk uitzie. Dit belooft wat, want er volgen nog twee wedstrijddagen.

Daar ben ik weer, op de wedstrijdvloer. Ik luister aandachtig naar de opdracht voor vandaag en wordt ontzettend vrolijk als ik deze hoor: een boek over fotografen. Dit is gelukkig meer mijn ding. Weer probeer ik in een kwartier zoveel mogelijk te overleggen met Nick en ik ga aan de slag. Nick had een enorm goede tip, hij vertelde dat je beter met de binnenkant kan beginnen dan aan de kaft. Als je namelijk binnenin begint, dan heb je al snel een stijl ontdekt. Dit zorgt ervoor dat je sneller en efficiënter de kaft kunt ontwerpen.

De binnenkant gaat als een speer. Ik ben direct tevreden met het ontwerp en voor mijn gevoel vlieg ik door de opdracht heen. In de pauze concludeert ook Nick dat ik een heerlijke dag draai. Na de pauze rond ik de laatste kleine zaken aan het binnenwerk af en ga over op de kaft. Ook deze is snel en naar tevredenheid klaar en ik maak alle bestanden definitief. Tijdens het laatste kwartier ontdek ik iets raars in de kleuromzetting van inDesign naar PDF en dit zorgt toch voor een stress gevoel. Gelukkig is het drukbestand wel goed en dat is het belangrijkst. Toch loop ik na afloop van deze dag iets onzeker van de werkvloer af, terwijl ik weet dat ik vandaag voor mijzelf een super dag heb gedraaid.

Ik kijk omhoog en zie dat mijn supporters mij staan op te wachten. Ik geef ze een knuffel en voel dat de warmte van iets vertrouwds mij goed doet. Ik praat ze even bij, maar merk na een tijdje dat ik gesloopt ben. De teamleaders zien dat wij het Hongaarse eten beu zijn en besluiten ons te verassen. 's Avonds in het hotel komt een pizzakoerier een 15-tal pizza's afleveren, wat hebben ik en de andere deelnemers hiernaar verlangt. 

In actie tijdens dag 2
In actie tijdens dag 2
De deelnemers graphic design
De deelnemers graphic design
Infographic ontwerp voor in het boek
Infographic ontwerp voor in het boek
It's pizza-time!
It's pizza-time!

Vrijdag - Wedstrijddag 3 en het Holland House
De wekker haalt mij met een luid geluid uit mijn heerlijke nachtrust. Ik merk dat ik lichamelijk erdoorheen zit. Ik ben misselijk, moe en ik heb de grootste moeite om mijzelf uit bed te krijgen. Toch weet ik ook dat dit de laatste dag is en dat ik nog één keer alles moet geven.

Aangekomen op de werkvloer breng ik Nick op de hoogte dat ik me weleens beter heb gevoeld en hij komt direct een lading aan fruit en chocolade brengen. Hij vertelt mij dat hij gisteren mijn bestanden niet kon vinden en de paniek duidelijk voelde. Toch wist die zeker dat ik mijn bestanden goed had opgeslagen en na een tijd van zoeken en zenuwen ontdekte hij mijn bestanden. Sorry dat ik je heb laten schrikken Nick!

Wederom wordt de opdracht toegelicht, vandaag ga ik een poster en user interface (website en applicatie) ontwerpen. Ik stem met Nick af wat de meest tactische werkwijze zal zijn en samen besluiten we dat ik het beste met de user interface kan beginnen. Het loopt wederom best wel heel erg goed en in de pauze kan ik er alleen maar positief over praten met Nick. Ik krijg te horen dat mijn kaftontwerp van gisteren toch wat lager beoordeeld werd dan gehoopt. Ieder land heeft een eigen smaak en dat maakt deze competitie ook zo lastig. Wij Nederlanders houden van strak en minimalistisch, terwijl andere landen van veel en kleurrijk houden. Dit was dus duidelijk te zien in de beoordeling van gisteren. Nu is vandaag weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen. Maar wat is nou het probleem, ik moet een boekrelease poster ontwerpen op basis van het boek van gisteren. Ik zal er meer kleur in moeten gaan gooien en met ander elementen gaan werken. Weer een nieuwe uitdaging waarin ik mezelf moet zien te verbazen.

Mijn positief vibe slaat na de pauze direct om. Ik ben de twee voorgaande dagen zonder al te grote problemen doorgekomen, maar vandaag besluit de software toch dat ze het mij eens goed lastig moeten gaan maken. Allereerst werkt een van de programma's niet meer. Ik kan mijn bestanden in de map zien, maar ze willen niet zichtbaar openen. Ik roep er direct een expert bij en ook hij kan het probleem niet achterhalen. Uiteindelijk staat er een man of vijf achter mij om het probleem te achterhalen. Mijn tijd wordt stilgezet, maar toch ben ik wel uit mijn concentratie. De vorige dagen heb ik niks meegekregen van wat er om mij heen gebeurde. Ik heb mij zo weten af te sluiten dat ik niet eens doorhad dat mijn ouders al een kwartier stonden mee te kijken. Nu is dat anders, ik zie iedereen staan en krijg alle gesprekken mee. Na een half uur is het probleem achterhaalt en zo goed als opgelost. Ik probeer de focus weer te vinden, maar nog geen half uur later staat het volgende probleem op mij te wachten. Ze hebben de Adobe software op meer computers geïnstalleerd dan het beschikbare aantal en ik word afgesloten van alle programma's. Weer wordt mijn tijd stilgezet en wordt er gezocht naar een snelle, maar goed werkende oplossing. Naarmate de tijd wegtikt worden ook de experts zenuwachtig. De technische mannen moeten nu wel heel snel met een oplossing komen. De oplossing wordt gevonden en ik spreek mijzelf zoveel mogelijk moed in. Toch is het positieve gevoel weg en ik kan het ook niet meer terugwinnen. Ik werk de opdracht af en wil de definitieve bestanden van de poster opslaan en daar kondigt probleem nummer drie zich aan. Mijn programma's crashen keer op keer bij het uitvoeren van een bepaalde handeling en weer wordt er een technische man bijgeroepen. Uiteindelijke wordt de oplossing wel weer gevonden, maar vanbinnen zit ik momenteel op het kookpunt. Toch heb ik dat voor de buitenwereld weten te verbergen en krijg ik meerdere complimenten dat ik zo ontzettend rustig kan blijven, nou jullie zouden eens moeten weten.

De toeter klinkt en er barst een imponerende bombarie los en weer is mijn focus diep weggezakt. Al mijn concurrenten zijn klaar en ik moet nog een kleine 1,5 uur door. Ineens ontstaat er de gedachten dat ik misschien maar beter kan stoppen en het gewoon moet inleveren, zoals het nu is. Gelukkig komt snel mijn diepste doorzettingsvermogen opspelen en ik zet er nog even de volle 110% inzet achter. Ik ronde de laatste punten af en kijk omhoog. Nick kijkt mij aan en ik knik dat ik klaar ben. Er ontstaat weer een oorverdovend gejuich en dit keer is het voor mij. Wat heb ik mijn supporters ongelofelijk zenuwachtig gemaakt, maar het is klaar en het allerbelangrijkste, het is af. Toch besef ik me wel dat als het vandaag zonder grote problemen was gelopen, ik een beter eindresultaat had neergezet. Dan had ik namelijk alles nog even uitgebreid kunnen doorlopen. Het blijft een wedstrijd en in een wedstrijd heb je mee- en tegenvallers. Vandaag had ik een tegenvaller, maar de voorgaande twee dagen had ik meevallers.

Ook de experts en deelnemers hebben mijn zenuwslopende eindsprint meegekregen en na afloop komt de Finse deelnemer mijn kant opgelopen. We omhelzen elkaar en er ontstaat een zucht van opluchting. Nog even snel een aantal groepsfoto's en daarna verlaat ik voor de allerlaatste keer de wedstrijdvloer. Het nieuws over hoe mijn dag is verlopen is ondertussen bij bijna iedereen aangekomen en ik krijg veel knuffels en schouderklopjes van waardering. Nog even de laatste deelnemers van team NL toejuichen bij hun slot kwartier en dan loop ik de Expo voorgoed uit. Op dat moment dringt het besef door dat de wedstrijd erop zit.

's Avonds staat het Holland House op de planning. Een avond waar iedere deelnemer al vanaf het begin naar uitkijkt. De avond waarbij je supporters en familie na een week van korte gesprekjes en telefoontjes eindelijk weer eens goed kan spreken. De kaarten voor het Holland House waren al snel uitverkocht, dus dat het een volle boot zou worden was wel duidelijk en dat bleek ook werkelijkheid. Door een erehaag van supporters worden we welkom geheten op de boot en we zetten onze yell nog eens in. Ditmaal klonk de yell harder dan ooit tevoren. De opluchting en vrolijkheid was duidelijk merkbaar. Ook de eerste alcoholische drankjes in een week tijd gingen gemakkelijk naar binnen. Ze zeggen altijd dat de tijd vliegt als je het leuk hebt en dat blijkt. Met twee keer knipperen is de avond voorbij en keren we terug naar het hotel. Voor het eerst hebben we op het dek van de boot het centrum van Boedapest kunnen bewonderen en het klopt wat men zegt, want wat is Boedapest mooi bij nacht! Toch blijft het jammer dat het uitzicht op de boot het enige is wat ik van Boedapest heb kunnen zien, ik denk dat ik snel maar eens terugkeer voor een citytrip.

Aangekomen bij het hotel gaat er een grote groep door naar de skybar op de bovenste verdieping. Normaal laat ik geen feestje aan mij voorbijgaan en ga ik zonder twijfel mee. Ditmaal kan ik nergens de energie vinden om mee te gaan. Morgen is geen wedstrijddag, maar toch moeten we om half 7 aan het ontbijt zitten. Met die gedachten in mijn achterhoofd duik ik mijn bed in.

Toen het nog goed verliep
Toen het nog goed verliep
Het zit erop!
Het zit erop!
De supporters in spanning
De supporters in spanning
De oplossing voor het probleem is nog steeds niet gevonden
De oplossing voor het probleem is nog steeds niet gevonden

Zaterdag - Ooit paarden zien zitten?
De spanning voor de wedstrijden is over en ik hoop iets meer eetlust te hebben. Toch krijg ik ook ditmaal geen hap door mijn keel en eet uit noodzaak maar een koekje. Vandaag staat de excursie voor de deelnemers op het programma.

Na een uur in de bus te hebben gezeten rijden we een afgelegen straatje in, langzaam verschijnt door de bomen onze eindbestemming. Op een bordje staat de naam: Lázár Lovaspark. We lopen een stukje verder door en worden welkom geheten door een man in klederdracht. We zijn in een grootschalig paardenpark beland. Een kleine teleurstelling was het wel, want we hadden graag meer van Boedapest willen zien. Toch bekijken we het positief, de wedstrijd zit erop en we kunnen alleen maar gaan genieten. We beginnen met het verkennen van het terrein en stuiten al snel op de kinderboerderij. We besluiten om een ritje mee te gaan in de huifkar en zien vanuit de huifkar dat ze bezig zijn met een competitie touwtrekken. Op dat moment komt de wedstrijddrang toch weer bij ons omhoog en bij het verlaten van de huifkar lopen we erheen. De eerste twee potjes worden door onze jongens verloren van Hongarije. Ze zijn een maatje te groot en de boys bedenken iets leuks om ze terug te pakken. "Op het moment dat het niet meer gaat, dan roep ik "stop" en laten we allemaal tegelijk los", roept een van de jongens. Al snel geven ze het op en laten de jongens het touw los, aan de andere kant van het touw zien we het Hongaarse team op de grond liggen en alle toeschouwers komen niet meer bij. Het plannetje heeft gewerkt.

We hebben uiteindelijk nog even de paardenshow bijgewoond. Voor het eerst in mijn leven heb ik een paard zien zitten, weer eens iets anders. We nuttigen nog even een lunch op de locatie en gelukkig is dit de eerste keer dat het nog best wel in de smaak valt. We keren terug naar het hotel om nog even een middagdutje te doen, want vanavond wordt een late en intensieve avond. Vanavond is namelijk de prijsuitreiking en het feest na afloop.

Tijd voor fun
Tijd voor fun
Nog even poseren voor de fotograaf
Nog even poseren voor de fotograaf

Het is ondertussen een lang verhaal geworden en ik hoop dat jullie je een beetje hebben kunnen verplaatsen in mijn week. Ik heb besloten om de uitslag en mijn ervaringen van de wedstrijd in het volgende artikel uitgebreid te behandelen. Hier wil ik namelijk van alles over delen en dat verdient een nieuw hoofdstuk.