VIERDE MET EEN GOUDEN RANDJE #11

02-10-2018

In mijn vorige artikel heb ik al uitgebreid mijn onvergetelijke week geschetst. Toen ben ik gestopt bij de prijsuitreiking, omdat dit deel van deze bijzondere reis een eigen hoofdstuk verdient. 

Een terugblik op het begin
Nog één keer hijs is mijzelf in die 'fantastische' presentatie outfit. Ik weet dat vanavond de avond gaat zijn waarvoor ik al een half jaar intensief aan het trainen ben. Mijn concurrenten weten al twee jaar dat ze deel gaan nemen aan de EuroSkills. Ik stond een half jaar geleden nog onwetend met een gouden plak op het podium te shinen tijdens de nationale wedstrijd. Iets meer dan vijf maanden geleden kreeg ik definitief te horen dat mijn avontuur naar Boedapest werkelijkheid zal gaan worden. Vanaf dat moment ben ik keihard gaan trainen en dat heeft geresulteerd in een kleine 400 uur aan trainingen. De laatste weken voorafgaand aan de EuroSkills probeerde ik alles aan de kant te zetten voor de trainingen. Toch heb ik ook een bijbaan en een eigen bedrijf en dat zet je niet zomaar even op non-actief. Dit heeft geresulteerd in weken waarin ik bijna 60 uur per week bezig was om dit allemaal te kunnen bewerkstelligen. Ik was daarom ook ontzettend opgelucht toen ik op vrijdag, later dan gehoopt, mijn laatste wedstrijdopdracht overhandigde aan de experts. Het zit erop en nu kan ik er niks meer aan veranderen. 

Ik stap in de lift en weer kijk ik in de spiegel. Dit keer zie ik er niet vermoeid uit, maar ik weet ook niet hoe ik het wel kan omschrijven. Het is een soort van onbekendheid wat mij in de ogen aankijkt. Met de Nederlandse wedstrijd kon ik mijn niveau goed vergelijken en had ik een bepaalde verwachting, hier in Boedapest heb ik totaal geen idee. 

De prijsuitreiking tijdens de nationale wedstrijd in maart
De prijsuitreiking tijdens de nationale wedstrijd in maart

Het lange wachten gaat beginnen
Net als tijdens de openingsceremonie worden we naar een ruimte geleid waar we moeten wachten tot we opgehaald worden. Het is een grote, ongezellige ruimte die volstaat met rijen aan stoelen. Op iedere stoel staat een voedselpakketje om de avond door te komen. Denkt de organisatie nu echt dat wij als deelnemers een hap door onze keel krijgen, toch is de bedoeling goed. Tijdens de openingsceremonie maakten wij verbazingwekkend veel herrie. Ik weet nog dat de andere landen die toen aanwezig waren in deze ruimte een beetje gek opkeken. Een land dat meeklapt wanneer een ander land de yell inzet, dat hadden ze blijkbaar nog niet eerder gezien. Toch vonden wij het als team de normaalste zaak van de wereld om onze concurrenten aan te moedigen. Je ziet elkaar een week lang, dan kun je maar beter vriendelijk en respectvol met elkaar omgaan. Toch is vandaag anders. We klappen wel bij de andere landen, maar zelf zijn we behoorlijk stil. Iedereen heeft een verwachting, de een meer dan de ander. De gedachten van wat als ..., spookt door ieders hoofd.

Een vrouw geeft het teken dat het tijd is en we stellen ons op om de Arena te betreden. Bij binnenkomst zie ik direct dat het druk is, er zijn meer mensen gekomen dan tijdens de openingsceremonie. We lopen een ronde door het stadion, opzoek naar onze stoelen. Bij het passeren van de Nederlandse supporters kijken we nog even goed naar de stoelen, "hé, wat jammer". Dit keer zitten we niet bij onze geliefde supporters en kunnen we op het spannendste moment in ons leven niet even een blik werpen naar onze familieleden. We lopen door en wanneer we bijna een hele ronde hebben gehad zien we de stoelen die ons toegewezen zijn, we zitten direct naast de fotografen en cameramensen.

De sluitingsceremonie
De sluitingsceremonie
Team NL tijdens de sluitingsceremonie
Team NL tijdens de sluitingsceremonie

We komen om te juichen
De sluitingsceremonie begint wat chaotisch en ineens horen we de naam van onze timmerman uitgesproken worden. Daan deed mee aan een demowedstrijd en zo'n uitreiking verloopt anders dan die van ons allemaal. Toch maakt dat ons niet minder blij en voor het eerst deze avond herken ik team NL weer. Met veel bombarie juichen we Daan het podium op.

Weer is het tijd voor een aantal toespraken en dit keer duren ze voor mijn gevoel nog langer dan een aantal dagen geleden. Waar de hele week in een vlaag voorbij leek te razen, duurt het nu een eeuwigheid. Plots zie ik dat de laatste spreker die een toespraak houdt klaar is en ik besef dat het nu echt gaat beginnen. De eerste deelnemers uit team NL worden al bij de start van de bekendmaking verlost van hun zenuwen. De vakrichting tuinaanleg is namelijk als allereerst aan de beurt. Heel team NL werpt een blik op Jochem en Willem, die zelf opgaan van de zenuwen. Dit duurt niet lang, want hun naam is de eerste naam die deze avond door de stadionspeaker galmt. Yes, het eerste brons van de avond is binnen en wat hebben de mannen het verdient. De avond is pas net begonnen en we hebben al tweemaal als team uit ons dak kunnen gaan. Dit belooft wat, althans die gedachten heb ik. Veel deelnemers hebben een enorm goed gevoel aan hun wedstrijd overgehouden, dus het zou raar zijn als het hierbij blijft.

De tuinmannen Willem en Jochem behalen brons
De tuinmannen Willem en Jochem behalen brons

We zijn ondertussen alweer heel wat vakrichtingen verder en tot nu toe is het bij de tuinmannen gebleven. De andere vakrichtingen waar team NL aan meedoet hebben tot nu toe nog geen geluk gehad. Langzaam slaat de stemming in het team wat om, het zal toch niet...? Het eerste deel van de prijsuitreiking zit erop en er verschijnt een groep aan dansers op het podium. Tijdens de openingsceremonie kon ik hier gigantisch van genieten, maar nu krijg ik er niks van mee. Gelukkig hebben de mensen van de organisatie ook haast en moet de vertraging ingehaald worden. Na afloop van de dansshow gaan ze direct door met deel twee van de uitreiking. Weer lijkt het een tijdperk te duren tot ineens "the Netherlands" klinkt. Dinand heeft brons te pakken en even is er weer euforie binnen team NL. 

Dinand wint brons op het onderdeel Landbouwtechniek
Dinand wint brons op het onderdeel Landbouwtechniek

Ondertussen zit ook deel twee erop en ik weet dat tijdens deel drie, het laatste gedeelte, mijn uitslag bekend zal gaan worden. Tot nu toe grepen veel deelnemers waarbij ik een medaille had verwacht naast een podiumplaats. Ik voel dat mijn spanning is weggezakt en mijn verwachtingen een stuk minder zijn geworden. Plots hoor ik dat mijn vakrichting, al snel bij het begin van deel drie, omgeroepen wordt. Toch kijk ik even op. Zolang de uitslag niet bekend is, is er nog hoop. Ook ik hoor dat mijn naam niet omgeroepen wordt. Het is misschien raar, maar ik voel hier niet veel bij. We hadden als team gehoopt om de hele avond alleen maar te mogen juichen en dat valt nu bij het naderen van de eindstreep toch ontzettend tegen, terwijl we Rusland, Oostenrijk en Hongarije bij bijna iedere vakrichting het podium op zien rennen. Ook de deelnemers die na mij aan de beurt zijn, horen hun namen niet uit de speaker komen. Tot we het onderdeel etaleren bereiken en ineens allemaal opkijken. "The Netherlands" klinkt het door de Arena. Aaron grijpt een Nederlandse vlag en rent door het dolle heen het podium op, dit hadden we als team toch even nodig. Ik voel dat ik blij ben voor Aaron en helemaal niet meer bezig ben met mijn eigen uitslag. Ik maak mij meer druk over de emoties van de andere deelnemers en probeer er voor ze te zijn. Ik weet dat ik voor mijn gevoel goed heb gepresteerd, maar toch kan ik mijn ranking niet inschatten en ook op de vraag of ik een medal of excellence heb weten binnen te slepen heb ik geen antwoord. De prijsuitreiking zit erop en we lopen de zaal uit.

Aaron wacht in spanning af
Aaron wacht in spanning af
Yes, het is hem gelukt. Aaron haalt brons!
Yes, het is hem gelukt. Aaron haalt brons!

Zal het dan toch?
Een grote groep supporters hebben zich al verzamelt op de afgesproken plek in de Arena. Ik voer een kort gesprekje met mijn school en zie dan mijn supporters verschijnen. Ik loop naar ze toe en geef ze een dikke knuffel. Iets verderop staat Nick en ik zie dat hij mij zoekt. Ik loop naar hem toe en vraag hem naar de uitslag. De top drie is bekend gemaakt tijdens de prijsuitreiking, maar over de verdere uitslag is nog steeds onzekerheid. Nick mag niks zeggen over de uitslag, maar toch kan ik aan hem zien dat hij niet teleurgesteld is. Dan worden we als deelnemers bij elkaar geroepen en de uitreiking van de medal of excellence gaat beginnen. Erik van der Zwan, operationeel manager WorldSkills Netherlands, verteld dat wij als team NL tien medailles voor excellence vakmanschap hebben weten binnen te slepen en begint met de bekendmaking.

Langzaam wordt het stapeltje met medailles minder en ik zie dat er nog twee liggen. Ook zie ik dat Nick een blik werpt op het lijstje met namen en weer lijkt het alsof hij geen enorme spanning heeft. Ik hoor plots mijn naam en dan voelt het alsof er een gewicht van mijn schouders afvalt. Het kan niet zijn dat de uitslag niks in mij los zou maken en ik voel een enorme ontlading. Het is mij toch gelukt! Ik heb boven gemiddeld gescoord en ben hiermee als 4e van Europa geëindigd. Na het in ontvangst nemen van de medaille loop ik direct naar Nick en geef hem een knuffel. Nick vertelt mij dat ik slechts twee marks/punten verwijderd was van plek drie. Toch voelt het niet alsof ik net naast het podium heb gegrepen. Ondertussen hebben mijn familie en andere supporters zich om mij heen verzameld en ik geef ze een nog stevigere knuffel dan ik de afgelopen dagen al heb gedaan. Snel maken we een paar foto's en ik haast mij naar de andere deelnemers toe. Ook zij hebben de uitslag ontvangen en die is bij eenieder anders aangekomen. Wat de uitslag ook is, ik geef iedereen een dikke knuffel en probeer de juiste woorden te vinden. Ik merkte dat ik bij het verlaten van de zaal een down gevoel had, maar nu heeft het plaats gemaakt voor geluk en voldoening.

Samen met de familie
Samen met de familie
Samen met Nick en de gewonnen medal of excellence
Samen met Nick en de gewonnen medal of excellence

De organisatie achter de EuroSkills heeft een groots feest georganiseerd in de Arena voor alle deelnemers en experts. We verzamelen ons als team en banen ons een weg langs alle bezoekers. Bij het binnenlopen van de feestzaal kan niets mij meer weerhouden bij het maken van nieuwe, onvergetelijke herinneringen. De alcohol vloeit weer rijkelijk en de dansvloer wordt gevuld met team NL deelnemers. De sfeer van de afgelopen dagen is tot mijn geluk weer voelbaar. Ondertussen spreek ik nog wat deelnemers van mijn vakrichting en ook de Finse expert. Allemaal hebben ze lovende woorden en het respect voor elkaar is goed merkbaar. De avond komt tot haar einde en we stappen in de bus richting het hotel.

Met mijn Belgische competitor graphic design
Met mijn Belgische competitor graphic design
Met chefkok Roy
Met chefkok Roy

's Avonds lig ik in bed en ik blik terug op de afgelopen week. Toen ik naar Boedapest afreisde had ik stiekem één doel en dat was goud. Nu dat niet is behaald voelt het niet als falen. Ik voel mij meer dan ooit een winnaar. Ik was al de beste van Nederland en nu ben in binnen Nederland beter dan best. Ik heb er drie voor mij gelaten, maar ook tien andere achter mij. De wedstrijd is misschien niet eens de grootste wedstrijd waar ik de afgelopen maanden aan deel heb genomen, maar de voorbereiding. In een half jaar tijd heb ik meer geleerd dan in vier jaar school. Ik heb mijn techniek naar een hoger niveau weten te tillen en ook mijn sociale vaardigheden een boost gegeven. Ik heb dingen weten te bewerkstelligen waarvan ik nooit had verwacht dit in mij te hebben. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt en dit alles heeft geweldige dingen voortgebracht. Ik had vooraf niet verwacht dat ik zo blij zou zijn met een vierde plaats, maar het voelt als een vierde plaats met een 'gouden randje'. Ook weet ik van mijzelf dat ik erg sterk ben in conceptueel en creatief denken en dat hier in de wedstrijd weinig tijd voor is geweest. Er werd vooral technisch beoordeelt en met die gedachten in mijn achterhoofd ben ik alleen maar trotser op wat ik heb weten te bereiken. Ik sluit mijn ogen en weet dat ik morgen terugvlieg naar huis. Daar zal het normale leven weer op zich laten wachten, maar er is wel een onuitwisbare herinnering aan toegevoegd.

Woorden van dank
Allereerst wil ik mij richten op heel team NL. Voor mij zijn jullie allemaal winnaars en jullie hebben allen boven gemiddeld gepresteerd. Ook al heb je misschien die medal of excellence niet weten te winnen, alsnog ben je boven je eigen kunnen uitgesprongen en is dat niet meer waard? Het feit om dit avontuur als team aan te gaan is voor mij al een overwinning op zich. Jullie hebben dit avontuur onvergetelijk gemaakt en daar ben ik iedereen binnen team Nederland dankbaar voor.

Ik wil WorldSkills Netherlands bedanken voor de fantastische organisatie, het regelen van alle bijeenkomsten en trainingen. Maar vooral wil ik jullie complimenten geven voor de inzet die jullie geven om het onderwijs in Nederland in de picture te plaatsen en studenten te motiveren. Jullie geven ons de kans om het maximale uit onszelf te halen en onszelf te doen verbazen, keep up the good work!

Uiteraard wil ik de teamleaders: Natasja, Jose en Pim bedanken. Ik heb er respect voor dat jullie een groep bestaand uit 31 bevlogen, eigenwijze en luidruchtige deelnemers in het gareel hebben weten te houden. Jullie waren de ouders die we in de afgelopen week hebben moeten missen, maar tegelijkertijd ook de ervaringsdeskundigen. Jullie hebben van team NL een fantastische en hechte groep weten te maken, dank hiervoor.

Vervolgens mag ook het Rijn IJssel niet ontbreken. Dank voor het begeleiden van mij tijdens de voorbereidingen en het financieren van middelen om het maximale uit de voorbereiding te halen. Natuurlijk de grootste dank voor de kans die jullie mij hebben gegeven om mee te mogen doen aan de nationale wedstrijden, want zonder deze wedstrijd had ik hier niet gestaan in Boedapest. Om niet te vergeten de vier jaar waarin jullie mij hebben opgeleid tot grafisch ontwerper.

We gaan door met de supporters die zijn meegereisd naar Boedapest. Familie heb je op veel momenten in je leven nodig. De afgelopen week was zo'n moment. Ik heb jullie niet veel kunnen zien en spreken, maar de gedachten dat jullie voor mij zijn afgereisd naar Boedapest geeft mij een ontzettende drive. De warme, vertrouwde knuffels die ik van jullie heb mogen ontvangen hebben mij de kracht gegeven om door te gaan. Om nog maar te zwijgen over de trots die van jullie gezichten af straalde, wauw, bedankt!

Ik sluit mijn woorden van dank af met het uitbrengen van een speciale dank voor mijn expert, Nick. Wat ben ik blij dat je dit avontuur samen met mij hebt willen aangaan. Voor mij was het erg prettig om er iemand bij te hebben met de ervaring van de internationale wedstrijden. Ook de rust die je uitstraalt heeft mij het vertrouwen gegeven om te presteren. Zonder jouw goede tips en uitleg had die medal of excellence nu niet op mijn kast staan te pronken. Ik wil daarom ook de allergrootste dank naar jou toe uitspreken en je heel veel succes wensen in de toekomst! Hopelijk gaan we elkaar nog zien.

Het vliegtuig met alle deelnemers en experts uit Nederland
Het vliegtuig met alle deelnemers en experts uit Nederland
Onze leeuw heeft ons veilig thuisgebracht
Onze leeuw heeft ons veilig thuisgebracht
Wachten op de bagage en dan heerlijk naar huis
Wachten op de bagage en dan heerlijk naar huis

Het Europese avontuur zit erop en ik kan het allemaal nog maar moeilijk beseffen. Het urenlange trainen heeft plaatsgemaakt voor vrije tijd. Na een lange periode heb ik weer tijd om iets voor mijzelf te doen. Toch kan ik hier maar moeilijk aan wennen en vandaag en gister heb ik alweer de hele dag ingepland met bloggen, ontwerpen en andere bezigheden. De wedstrijd heeft het beste in mij naar boven gehaald en het heeft mij het vertrouwen gegeven dat ik niet zomaar een ontwerper ben. Mijn Europese droom is succesvol afgesloten en ik had het niet beter kunnen wensen.